توی شب کویر دلم راه افتادم و پر گلایه ام از طوفان شنی که به پاس...از تنهایی...از همه گله دارم که چرا تنهام.از خدا هم شاکی شدم که چرا تنهام.هر طرف هم می چرخم خبری از قافله نیست.

داد سر زمین و هوا می زنم.خونم به جوش میاد و داد به خدا می زنم که آی خدا پس چرا تنهام؟کجایی ؟...

که یه صدایی توی طوفان می پیچه... دقت که می کنم می بینم...صدا با منه !

صدا گفت چیه ؟ چرا داد می زنی ؟ چرا شاکی هستی ؟

گفتم آخه تنها موندم از قافله جا موندم اصلا به فکر منم نبودن.یه نشونی هم واسم نذاشتن که منم برسم.

صدا گفت خب از خدا چرا شاکی هستی ؟

گفتم آخه خدا هم منو تنها گذاشته.حتی ستاره قطبی هم گم شده.مگه خدا نذاشته که توی تاریکیه شب راه و پیدا کنیم اما گم شده خدا هم هیچ کاری نمی کنه.این طوفان شنی هم که راه اینداخته دیگه بدتر...

صدا گفت کدوم طوفان ؟ستاره قطبی که پیداست و سر جاش ...رد پای قافله هم که سرتاسر کویر معلومه!

گفتم پس چرا من نمی بینم؟!!!

صدا گفت خب این طوفان افکار تو هست.تو قرار بود غوغا کنی نه طوفان !!!

وقتی افکارت رو که قرار بود باد صبا باشه و نوازشگرت، کردی طوفان و شن ها رو پراکنده کردی هوا و شد شلاقت.معلومه که دو قدم جلوترت رو هم نمی تونی ببینی و ردپای قافله و نشونه ی راه ساربان رو از بین می بری.طوفان افکارت رو آروم کن.اون موقع شن ها میان روی زمین.راه رو پیدا می کنی.و می بینی که ستاره قطبی سر جاشه ،خدا پیشته و این تو هستی که گم شدی.خودت رو پیدا کن...

گفتم طوفان رو چه جور آروم کنم؟

گفت خصوصیات طوفان رو به خاطر بیار و هر چیزی که شبیه به اونه نذار به افکارت رخنه کنه...یادت باشه طوفان تامل نداره و فقط می چرخه و بی هدف به این ورو اون ور میره و حتی ممکنه که از مقصد به مبدا بره!!!! وصدا دور می شد...

گفتم تو کی هستی ؟...همچنان که دور می شد...

گفت:من، منه تو هستم!...یادت باشه تو قرار بود که غوغا کنی نه طوفان،پس غوغا کن...

سر در گریبان از خجالت و با خودم چند بار غوغا رو زمزمه کردم...غوغا غوغا غوغا  و باز فریاد زدم اما این بار فریادی دگر:

وای از این غوغای دل

از دلبرم هستم خجل

وقت سفر ماندم به گل

من کاروان گم کرده ام

نعمت فراوان دادی ام

منت به سر بنهادی ام

اما ببین نامردی ام

صاحب دل را گم کرده ام...

اي فرزند آدم , من به هر چه بگويم باش , موجود مي شود, اوامر مرا اطاعت کن , تو را همچون خودم صاحب اين قدرت مي نمايم که به هر چه بگوئي باش و اراده کني , موجود شود...(خدا)

 پس چرا اینجوری شد ؟

قرار بود بیام زمین یادم نیست پرسیدم یا نپرسیدم که چرا میرم اما می دونم که حتما گفتی چرا میرم.

گفتی...

قرار بود جانشینت بشم.

قرار بود اطاعتت کنم.

قرار بود غافل نشم ازت.

....

یادم نیست چه قولی دادم چه قراری با هم گذاشته بودیم...می دونم هر چی بوده خوب بوده.

اما هر چی بود مطمئنم که قرار نبود کار بدی انجام بدم.

خلق کردی که جانشینت بشم...

خلق کردی که محبوبت بشم...

خلق کردی که عشقت بشم عشقم بشی...

خلق کردی که بیام روی زمینت من بشم اما خودم شدم...بین من و خودم چقدر فاصله هست...

چقدر دور شدم از من...

دلم تنگه واسه من شدن...

آري...اين منم.دربند سلول حسرت...

خودم را خوب به ياد دارم...

منظورم دوران آزاديست...هي...چه دوراني...

و الان به خوبي قدر آن دوران را مي دانم...و چه دير است...

من در كنج سلول خود...و اين ها را به يادگاري بر روی دیوار تنهايي مي نويسم...

بعيد مي دانم به اين زودي ها آزاد شوم...

چوب خطم پر شده و ديگر جايي براي بدهي نگذاشتم...

آن موقع كه زمان را به نسيه مي بردم حيف...

حيف كه نمي دانستم حساب عمرم روز به روز خالي مي شود...

و چك زندگيم برگشت مي خورد...

هي..هي...زمان چه ساده خرجت كردم و چه بي مهابا به تاراجت بردم...

آنقدر ساده چك زمان خود را در وجه غم و لجاجت،سفيد امضا كردم كه در اوج جواني ورشكست شدم...

آري...آنقدر به خودم بدهكار شده ام كه ديگر با هيچ وثيقه اي آزاد نمي شوم...

اما نفس هست...پس هنوز اميدي هست!!!

این همون دست نوشته ی خودمه که گفتم می خواستم پست اول بذارم...راستش خودم قبول ندارم که غمگینه شاید بشه گفت که یه حقیقت تلخه...

به راحتی عمر رو از دست میدیم.همیشه عجله داریم واسه زمان خاصی اما وقتی که به اون زمان می رسیم به راحتی از دست میدیم...

آخی.این خیار شور که هر جا می خواد مثال بشه به مضحکی مثال میشه چقدر دلم به حالش می سوزه.یعنی ما خودمون تا حالا خیار شور نشدیم که به این راحتی به خیار شور می خندیم ؟

زندگیمون شده خیار شوری ! باور کن!!!

احساسا شده یه دبه آب با مقداری نمک.دبه ها هم اونقدر بزرگه که هرچی می چپونن توش پر نمیشه.آدمارو تا گردن می کنیم زیر آب نمک که بمونن واسه روز مبادا.اه اه چقدر بده وقتی که تا روی سرت آب نمک هستو توی حلقتو هیکلت پر آب نمک میشه.آخ که اگه قبلش زخم هم داشته باشی چه بسوزی.

این دره دبه هم روی سرت محکم می بندنو با یه مشما آب بندش هم میکنن که مبادا این آب نمکه بخار بشه و تو سرت بیاد بیرونه آب نمک.اما بده ماجرا این جاست که وقتی که میارنت بیرون دیگه اون قبلی نیستی تازه اگه دیر نیارنت بیرونو یادشون نره که تو دبه اینداختنت، آخه دیگه اونقدر شور میشی که خودتم دیگه خودتو مزه نمی کنی. اون موقع بدون اینکه نگات کنن میندازنت بیرون .آخ که چه قد بدم میاد از خیار شور شدن.خیار شور درکت میکنم .سعی میکنم هیچ موقع مثاله مضحکت نکنم !

------------------------------------------

کمی شرح: توی دوستیا فراوان یافت میشه.احساسات دبه ای که کلی آدم رو اینداختن توشو به خیار شور تبدیل کردن.آدم وقتی میفهمه که خیار شور بوده چه حالی میشه! اونقدر شور شدی خودتم خودتو مزه نمی کنی ...

راستی تا حالا خیار شور شدی ؟

من من نیم آن کس که منم گوی که کیست ؟            خاموش منم در دهنم گوی که کیست؟

سرتا قدمم نیست بجز پیرهنی                               آن کس که منش پیرهنم گوی که کیست ؟

سلام...

ساده بی شاخ و برگ بی کلاس اضافی...نه بابا افه مفه بلد نیستیم.نه شاعریم نه مشاعره کننده نه فیلسوفیم نه دانشمند.پس همون سلام!

آخ که این شروع کردنه با این که قشنگه چقدر سخته ها.اگه نوشتن هم می شد مثله فوتبال شروع کرد چقدر خوب بود.سوتو می زدیو می کشیدی زیر توپ! بسه بسه باز رفتیم تو توهم.همش کاش اینجور بود کاش اونجور بود.فعلا که نیست پس هیس!

...

هنوز نمی دونم اولشو چی بگم که رو غلطک بی افته.از اون بدتر موندم کرکره رو چطوری بیارم بالا که کسی نبینه.آخه شده مثله انباری.همه نوع فکری ریخته کله ی هم.هر کودومو بخوای بکشی بیرون گیر میکنه به یکی دیگه.یکی هم ببینه که هیچی !عقل مردم هم که به چشمشونه دیگه بدتر.

آخه مثلا خواستم اول یه حکاکی روی کاغذ که دسته گل خودم بوده بنویسم دیدم جو نوشتم واسه شروع شاید جالب نباشه.البته غمناک نیستا اما از اونجایی که عادت داریم نیمه خالی رو ببینیم رو اون حساب گفتم.راستی ما آدما چرا این همه پایه ی چیزای دپرسی هستیم ؟ یکیش همین گوشی موبایلا،به هر کی میگی موزیک چی داری یا طرف خودمونیه میده خودمون آهنگ هاشو گشت بزنیم(البته این نکته که خودش بده خیلی مهمه ! فضولی اصلان کاره خوبی نیست!)

نه حالا که گفتم بذار پس کاملش کنم.نه چرا ما نمی خوایم قبول کنیم که گوشی موبایل وسیله شخصیه ؟ آدم جرات نمی کنه گوشیشو یه دقیقه زمین بذاره.همین که می ذاری زمین چشم بر می گردونی می بینی نیست !

بعضیا که آفرین مرحباشون باشه کم رو هم هستن، تازه وقتی میگی چرا برداشتی میگن مگه چی داری توش ؟!!!  د یاد بگیر وسیله شخصیه دیگه!

یه سری هم که دیگه ای جان،دردونه ی مامانیشون هستن،بعد نه اینکه مامان دل نگرانشون بوده که مریض نشنو تو یه محیط بهداشتی بزرگ شه بچشون توی دبه ی آب نمک نگهداری شدن.فکرم می کنن که اونقدربا نمک هستن که همه از کارشون به وجد میان.گوشیو بر می دارن آدم می مونه چی بگه ! اگه بگی چرا برداشتی اشکشون در میاد میرن به مامانی میگن تازه مامانی هم شاکی میشه میگه بده بهش موبایل ندیده رو !!!